سلام
نميدانم مستند ((من نبايد زنده باشم))را ديديد يا نه
اين حالا شده مصداق من انشالله كه هركس هرجاميره سفر بيخطري داشته باشه
دو سه روز است كه ذكر دايمي من شكر خدا هست وبس
حادثه اي كه در مسير بابا ميدان-ياسوج براي ما ا فتاد :
ساعت چهار صبح بود كه متوجه شدم راننده به شدت پاشو به ترمز ميكوبه بيدار بودم چون عادت به خوابيدن تو اتوبوس ندارم
بعداز چند دقبقه با صداي فرياد راننده كه خودتون را محكم نگه داريد همه از خواب پاشدن
اره حدسم درست بود ترمز خالي كرده بود ودنده هم قفل
خدايا چه لحظاتي بوداتوبوسي خاموش با سرعت ۱۵۰ كه بجز فرمان هيچيش كار نميكرد
ذكر صلوات يا حسين مسافرا بلند بود يگي جيغ ميزد يكي فرياد ومنم .............
فريادهاي كمك راننده هنوز توي گوشمه خدايا ميگفت از دست من خارجه فقط خدا نگهش داره
با جيغ وداد مسافرا راننده اصلي از بوفه خودشو رسوند وتنها تلاشش اين بود كه قبل از رسيدن به گردنه هاي ياسوج كنترلش كنه
ولي چه جوري؟؟؟؟؟؟؟
همه چيز از كار افتاده بودبالخره بعداز ۱۰ دقيقه كش وقوس با فرمان ودعاهاي مكرر مسافران اتوبوس خورد به تپه كنار جاده وشيشه جلو كامل اومد پايين
من رديف دوم بودم خدايا چه لحظاتي بود؟؟؟
بلافاصله بعداز شكستن شيشه جلو شعله هاي اتش به داخل اتوبوس سرايت كرد خدايا همه ميگفتن ابالفضل در راگشوده در باز شدو همه ريختن بيرون
بعداز چند دقيقه صداي مهيب گر گرفتن اتوبوس مارا بازم به عقبتر برد
۲۷نفر مسافر همه زير سي سال بوديم ومنو مهشيد تنها مسافران خانم اين اتوبوس
يه لحظه تو اون حال وهوا فرياد راننده منو به خودم اورد كه پس دوستت كه كنارت نشسته بود كو ؟ديگه
نفهميدم چي شد نگاهم به اتوبوس بودكه حالا ديگه كاملا اتيش گرفته بود
خداي من يعني مهشيد پياده نشد
فرياد راننده منو به خودم اودرد دوباره مگه پياده نشد؟؟؟؟؟؟؟؟/
خدايا ديگه ناي جواب دادان بهش را نداشتم دوباره نگاهم افتاد به اتوبوس سوزان كه شيشه هاش تا چندين متر پرت ميشدن
از بچه هاي اتوبوس سراغ مهشيد و گرفتم گفتن نميدونيم ولي تو اون بين يكي فرياد زد كه اونجاست اخه تاريك بود اونم مشكي پوشيده بود پيدا ش كردم
با اينكه چند ساعت از اشناييمون نميگذشت عين خواهران غريب همديگر را در اغوش كشيديم وگريه كرديم
شكر خدا چيزيش نبود فقط چانه اش به سنگ كنار جاده خورده بود وازش خون مياومد
تازه كه كنار مهشيد رسيدم يادمان افتاد كه هيچي تو دست نداريم :
مهشيد فقط موبايلش همراش بودومن حتي همونم نداشتم
من كفش داشتم مهشيد اونم تو اتو بوشس جا گذاشته بود كنارمان يگي از اين خانه روستايي بود كه زنودوتا دختر همسنو سال خودمان با دبدن ما مارا به خانه بردن وبعداز اينكه اب به سروروي مازدن
با چسب و باند به كمك دخترانش چونه مهشيد را پانسمان كرد
وعجيب اينكه هنوز اتش نشاني نرسيده بود دمدمه هاي صبح بود كه اورژانس هم رسيد ومارا به پاسگاه
انتظامي بابا ميدام بردن كه خاطره اي بدتر از اتوبوس برايمان بر جا گذاشت رفتار بد انها باچندتا از مسافرا
وكاغذ بازي الكي اونها كه ساعتها ما را معطل خود كرد
خلاصه وقتي يه فرم گذاشتن جلويمان وگفتن ليست چيزايي كه همراه داشتين را بنويسين
تازه فهميدم كه ديگه هيچي نمونده
موبايلم كارت ملي عابر بانكم كيف پولم ويك چمدان پر از سوغاتي براي خانوادم كه همه جلوي چشم خودمون در عرض ده دقيقه دود شد و رفت ها
بيچاره مهشيد يه كيف پر از كتاب كه به قول خودش تمتم كتابفروشيهاي تهرانو زير پاگذاشته بود تا پيدايشان كرده بود عابر بانك عينك -لنز زنجير طلاش همگي رفته بودن يكي مدارك دانشگاهش سوخته بود يكي سرباز بود و كارت پايان خدمتش خلا صه كلي مدرك سوخته بود
وما همچنان شكر خدا را كه خودمان سالميم
وبيشتر ازهمه لجم از اين گرفته كه كمك راننده به مامور پليس گفت ميونسته لنت ترمزش ضعيفه ولي باز گفته كه ميشه باهاش رفت
سفر ۱۴ ساعته ما ۲۴ ساعت طول كشيد رسيدم خونه مامانمو بغل كردمو كلي گريه كردم
راستي ديروز بابام قربوني داد
ومامانم هم همش ميگه غصه هيچي را نخور همش فداي يك تار مويت
انشالله هر كي هر جاهست سالم برگرده مارا كه فقط خدا به خونه رسوند
